We hebben de links geteld in 439 betaalde gastartikelen die klanten sinds maart 2024 via ons netwerk lieten plaatsen. Samen bevatten die teksten 659 links naar 222 verschillende domeinen. Van die 222 is er precies één een onafhankelijke, niet-commerciële bron: het Voedingscentrum. De overige 221 zijn webshops, dienstverleners en merksites, en in verreweg de meeste gevallen de site van de opdrachtgever zelf.
Dat is geen greep uit de data. Het is de volledige set gepubliceerde plaatsingen over ruim twee jaar, verspreid over 191 blogs. In 86,3 procent van die artikelen wijzen alle links naar precies één domein. Wie zo'n tekst leest, ziet een verhaal over vloeren, autoverzekeringen of huidverzorging waarin steeds dezelfde aanbieder opduikt en waarin nergens naar iets anders wordt verwezen. Geen onderzoek, geen brancheorganisatie, geen tweede mening. Het is dezelfde set artikelen waarin zeven op de tien teksten je merknaam nergens noemen.
Dat valt op. Bij de redactie van de blog, bij de lezer, en steeds vaker bij het taalmodel dat jouw pagina moet samenvatten.
Wat we precies hebben geteld
We telden elke uitgaande link in 439 betaalde plaatsingen met de status gepubliceerd waarvan de klant de artikeltekst zelf aanleverde. Elke href haalden we uit de tekst en groepeerden we per domein. Dat leverde 439 artikelen op met gemiddeld 460 woorden en 1,5 link per stuk, en de telling is eenvoudig genoeg om na te rekenen.
De verdeling:
- 379 artikelen (86,3 procent) linken naar precies één domein.
- 40 artikelen (9,1 procent) linken naar twee of meer domeinen.
- 20 artikelen (4,6 procent) bevatten helemaal geen link in de tekst.
Die 40 artikelen met een tweede domein zijn de interessante groep, want daar zou je de bronvermeldingen verwachten. Toen we die tweede domeinen op een rij zetten, bleek het te gaan om namen als een merksite van dezelfde fabrikant, een tweede webshop van dezelfde eigenaar en een dealerpagina. Vrijwel altijd dus een tweede commerciële bestemming, geen bron. Eén artikel verwees naar het Voedingscentrum. Dat is de enige.
Er zit geen wetenschappelijke ambitie in deze telling. Het is een inventarisatie van wat kopers feitelijk aanleveren, en het patroon is zo eenduidig dat er weinig ruimte voor interpretatie overblijft: het ingekochte gastartikel is in de praktijk een tekst die naar zichzelf wijst.
Waarom stuurt bijna niemand een bronlink mee?
Bijna niemand stuurt een bronlink mee omdat kopers geloven dat een uitgaande link waarde weggeeft. Het antwoord dat we het vaakst horen komt op hetzelfde neer: je hebt betaald voor een plaatsing, dus elke link in dat artikel moet naar jou wijzen. Een link naar buiten voelt als een lek.
Die redenering stamt uit een tijd waarin SEO-adviseurs elkaar vertelden dat je PageRank kon oppotten door alles wat naar buiten wees op nofollow te zetten. Google heeft dat idee herhaaldelijk naar de prullenbak verwezen. John Mueller heeft de vraag over uitgaande links jarenlang met dezelfde strekking beantwoord: linken naar andere sites is geen rankingfactor, en het wegstoppen van je uitgaande links levert je niets op. Search Engine Journal legde die uitspraken naast elkaar en komt tot dezelfde conclusie.
Let goed op wat daar staat, want het mes snijdt aan twee kanten. Een link naar een gezaghebbende bron geeft je géén rankingvoordeel. De omgekeerde mythe, dat je content beter scoort zodra je naar Wikipedia of een overheidssite verwijst, is even onjuist als het lek-idee. Wie een bronlink toevoegt in de hoop op een boost, kan het net zo goed laten.
Het lek bestaat niet en de bonus bestaat niet. Blijft over: wat een bronvermelding wel doet. Dat is geen algoritmisch effect, maar het is er wel, en het is meetbaarder dan de meeste mensen denken.
Wat levert een bronlink dan wel op?
Een bronlink levert je drie dingen op: je komt makkelijker door de redactie, je passage wordt citeerbaar en je tekst leest als advies in plaats van als folder. Geen van die drie heeft met linkwaarde te maken.
Je artikel komt makkelijker door de redactie
De eigenaar van de blog waar je koopt heeft zijn eigen belang: zijn site moet blijven ranken en zijn lezers moeten blijven komen. Een tekst van 400 woorden die één claim na de andere doet en alleen naar de opdrachtgever verwijst, is precies het type content dat Google in zijn spambeleid beschrijft als geplaatst zonder waarde voor de lezer. Redacteuren die daarop letten, sturen zo'n tekst terug of publiceren hem op een plek waar hij weinig aandacht krijgt.
Het omgekeerde geldt ook. Een artikel dat twee externe bronnen aanhaalt, ziet er voor de ontvangende partij uit als een bijdrage in plaats van een advertentie. Dat is geen cosmetica. Het bepaalt op welke blogs je überhaupt binnenkomt naarmate redacties strenger worden.
Je passage wordt citeerbaar
AI-antwoorden knippen geen artikelen, ze knippen alinea's. Wat ze knippen is meestal een passage met een controleerbare bewering erin: een cijfer, een jaartal, een verwijzing naar wie het gemeten heeft. Een alinea die begint met "steeds meer mensen kiezen voor" en verder nergens op teruggrijpt, biedt niets om aan op te hangen.
Een bronvermelding dwingt je tot precisie. Je kunt niet naar een onderzoek verwijzen zonder te noemen wat eruit kwam, en op het moment dat je dat noemt heb je een zin geschreven die een model kan overnemen. Dat is de kern van schrijven voor AI-antwoorden: niet de link zelf telt, maar de zin die je eromheen moet schrijven.
De lezer die doorklikt is de enige die telt
Een ingekocht gastartikel trekt in ons netwerk van blogs gemiddeld een handvol bezoekers. Dat is normaal en het is ook niet waar je voor betaalt. Maar de paar mensen die het lezen en op jouw link klikken, zijn precies de bezoekers die je zoekt: ze zitten al in het onderwerp en ze hebben net iets over je gelezen.
Of die klik komt, hangt af van of de tekst geloofwaardig is. Een artikel dat drie keer beweert dat iets het beste is en nul keer laat zien waarop dat gebaseerd is, leest als een folder. Een artikel dat één keer een onafhankelijke bron aanhaalt en daarna zegt waarom jouw oplossing daarbij past, leest als advies.
Welke twee bronnen stuur je mee?
Stuur er twee mee: een cijfer van een instantie die niets verkoopt, en een vakbron die de context geeft. Meer maakt van je gastartikel een literatuurlijst en leidt de lezer weg voordat hij bij jouw link is. Houd deze volgorde aan:
- Een cijfer van een instantie die niets verkoopt. Denk aan het CBS, een brancheorganisatie, een toezichthouder, een kennisinstituut in jouw sector. Zoek een getal dat het probleem beschrijft waar jouw product een antwoord op is, en zet het in de tweede of derde alinea.
- Een vakbron die de context geeft. Een onderzoek, een handleiding van een fabrikant, een norm, of het uitlegdocument van een platform. Deze link plaats je bij de uitleg, niet bij de aanbeveling.
Praktisch, in de tekst die je aanlevert:
- Plaats beide bronlinks vóór je eigen link, niet erna. De lezer bouwt eerst vertrouwen op, en pas daarna vraag je om de klik.
- Gebruik als ankertekst de naam van de bron of een beschrijving van wat er staat, niet "klik hier" en niet je eigen zoekterm.
- Laat ze in een nieuw tabblad openen zodat je lezer jouw artikel niet verlaat.
- Controleer elke URL voordat je hem meestuurt. Een bronlink naar een 404 is slechter dan geen bronlink.
En één ding dat je niet zelf in de hand hebt maar wel moet weten: de link naar jouw eigen site hoort volgens het beleid van Google in een betaalde plaatsing gekwalificeerd te worden. Google beschrijft in de documentatie over het kwalificeren van uitgaande links waar de attributen rel=sponsored en rel=nofollow voor bedoeld zijn. Dat gaat over de link die jij koopt, niet over de bronlinks die jij meestuurt. Wat het verschil is tussen sponsored, nofollow en dofollow bij een betaalde plaatsing hebben we apart uitgewerkt. Je bronvermeldingen zet je gewoon als normale links neer.
Waar het misgaat als je het te goed wilt doen
Bronnen toevoegen gaat mis zodra de link niets bewijst, naar een concurrent wijst, zelf geen bron is of moet goedmaken dat de tekst te kort is. Die vier valkuilen zien we het vaakst voorbijkomen.
Sierlinks. Een link naar Wikipedia bij het woord "duurzaamheid" onderbouwt niets. Als de bron niet iets bewijst wat jij beweert, laat hem weg. Google geeft er geen punten voor en de lezer klikt er niet op.
Naar een concurrent linken. Een vergelijkend overzicht waarin je drie aanbieders noemt is nobel, maar in een artikel dat jij betaalt is het weggegooid geld. Kies bronnen die informeren, geen partijen die hetzelfde verkopen.
De bron die zelf niets waard is. Een blogpost van een marketingbureau die zonder onderbouwing een percentage noemt, is geen bron. Loop terug naar het onderzoek waar dat percentage vandaan komt, of gebruik het niet.
Denken dat bronnen de lengte vervangen. De artikelen in onze telling zijn gemiddeld 460 woorden en 125 ervan blijven onder de 400. Dat is te kort om een onderwerp af te dekken, met of zonder bronnen. Ahrefs analyseerde ruim 14 miljard pagina's en vond dat 96,55 procent daarvan geen enkel bezoek uit Google krijgt. Jouw gastartikel is ook zo'n pagina. Twee bronlinks maken van 380 woorden geen artikel dat meedoet.
Wat je bij je volgende bestelling anders doet
Zoek eerst het cijfer, reken de plaatsing af als pagina en zet twee bronregels vast in je briefing. Drie aanpassingen, alle drie kosteloos, alle drie in de tekst die je zelf aanlevert.
Zoek eerst het cijfer, schrijf daarna het artikel. Begin niet met de tekst en plak er achteraf bronnen bij. Zoek één hard getal over het probleem dat je aanpakt, bouw je openingsalinea daaromheen, en de rest van de tekst volgt vanzelf een strakkere lijn.
Reken je gastartikel af als pagina, niet als linkdrager. De plaatsing is een URL die gecrawld, geïndexeerd en eventueel geciteerd moet worden. Alles wat die pagina zelf sterker maakt, meer woorden, een tussenkop, een bron, een cijfer, verhoogt de kans dat jouw link ergens toe leidt. Dat begint bij de structuur, en juist daar valt de meeste winst te halen: vier op de tien ingekochte artikelen hebben geen enkele tussenkop.
Maak er een vast onderdeel van je briefing van. Als je regelmatig plaatsingen inkoopt, zet dan in je standaardsjabloon twee lege regels met het kopje "bron 1" en "bron 2". Dat is het hele verschil tussen 86 procent en de rest.
Wij tellen dit over een halfjaar opnieuw. Op dit moment staat de teller op één onafhankelijke bronvermelding in 439 artikelen, en dat is een cijfer dat vooral iets zegt over hoe weinig moeite het kost om je van de rest te onderscheiden.
