Op 30 augustus 2026 verdween de straf op gastcontent voor iedereen die vanuit Nederland zoekt. Google kondigde het twee dagen eerder aan: een handmatige maatregel wegens site reputation abuse werkt sindsdien anders binnen de Europese Economische Ruimte dan daarbuiten. Buiten de EER zakt het betreffende deel van een site weg in de resultaten. Binnen de EER gebeurt dat niet meer.
Wie blogplaatsingen inkoopt kan dat als opluchting lezen. Dat is een verkeerde lezing. Google haalde de straf weg en zette er iets voor in de plaats dat voor een koper ongunstiger uitpakt, juist omdat je het niet ziet aankomen en er niets tegen kunt ondernemen.
Wat veranderde er op 30 augustus
Wat er veranderde is de handhaving, niet het beleid, en de aanzet kwam uit Brussel. De Europese Commissie opende in november 2025 een procedure onder de Digital Markets Act, na klachten van uitgevers wier gesponsorde en commerciële content door het beleid werd weggedrukt. In juli 2026 volgde in een aanpalende DMA-zaak een boete van 890 miljoen euro. De aanpassing van eind augustus is de uitkomst van dat traject, niet van een gewijzigd inzicht. Een woordvoerder liet weten dat Google bezorgd blijft over pogingen om zijn spambeleid te verzwakken, maar akkoord ging met een andere handhaving voor Europese gebruikers.
Het beleid zelf ging niet op de schop. Site reputation abuse blijft precies wat het sinds maart 2024 is: content van een derde partij publiceren op een gevestigde site, vooral omdat die site rankingsignalen heeft die de content op eigen kracht niet zou verdienen. Wat veranderde is de afhandeling. Search Console blijft de sitebeheerder waarschuwen, een reconsideration request blijft mogelijk, en voor sites in de EER kwam er een bemiddelingsroute bij. Alleen het effect op de Europese zoekresultaten is weg.
Naast die aankondiging stond een zin die makkelijk over het hoofd te zien is. Binnen de EER kan de betreffende sectie voortaan als losstaand geheel worden behandeld, zodat die op eigen kracht rankt. Daar zit het hele verhaal in. Search Engine Journal beschreef de wissel als het vervangen van een straf door een scheiding.
Waarom is isolatie erger dan een straf?
Isolatie is erger omdat je er geen melding van krijgt en er niets tegen kunt ondernemen. Een handmatige maatregel heeft drie eigenschappen die hem draaglijk maken. Je krijgt bericht in Search Console. Je weet welk deel van de site het betreft. En je kunt hem laten opheffen zodra je het probleem hebt opgelost.
Sectiescheiding heeft geen van die drie eigenschappen. Google beschikt over systemen die beoordelen of een deel van een site zelfstandig of wezenlijk anders is dan de hoofdinhoud, en behandelt zo'n deel vervolgens alsof het een eigen website is. Google noemt dat expliciet geen degradatie en geen beleidsovertreding, maar een gelijk speelveld: subsecties horen geen rankingvoordeel te krijgen puur door de reputatie van het hoofddomein. Er komt dus geen melding, er is niets om op te heffen en er valt geen reconsideration te vragen. Het verkeer kan wel degelijk teruglopen, omdat de sectie niet langer meelift op de signalen van het domein.
Vertaal dat naar wat je koopt. Je selecteert een blog op Domain Rating 45, je betaalt voor de autoriteit van dat domein, en je artikel komt terecht in een deel van de site dat Google apart weegt. Dan koop je geen DR 45. Dan koop je de autoriteit van een submap die bij nul begint. De prijs blijft dezelfde, de waarde niet.
De diagnostische vraag die daaruit volgt is ongemakkelijk maar bruikbaar. Zou dit artikel, ontdaan van het domein waarop het staat, op eigen kracht kunnen ranken? Is het antwoord nee, dan bestaat de plaatsing uitsluitend om autoriteit te lenen, en precies dat is wat het beleid adresseert.
De vier criteria die Google nu prijsgeeft
Google weegt vier dingen: hoe de sectie eruitziet, hoe de kwaliteit zich verhoudt tot de rest van de site, of het auteurschap duidelijk is en of dezelfde tekst elders ook staat. Die lijst zat in dezelfde aankondiging, geldt wel voor alle zoekers en kreeg veel minder aandacht. Google publiceerde voor het eerst de criteria die zijn beoordelaars hanteren. De sectie over site reputation abuse in de documentatie over spambeleid groeide van iets meer dan 900 tekens naar ruim 9.000, ongeveer een vertienvoudiging.
Google zegt erbij dat menselijke beoordelingen zeldzaam zijn. Dat maakt de lijst niet minder waardevol, want het is voor het eerst dat je zwart op wit kunt lezen waar de grens ligt tussen een gastartikel dat meetelt en een gastartikel dat als geleende autoriteit wordt gezien. Er worden vier factoren gewogen, en Google benadrukt dat geen van de vier op zichzelf noodzakelijk of doorslaggevend is.
Ziet de sectie eruit als de rest van de site?
Vormgeving, opmaak, typografie en gebruikerservaring moeten overeenkomen met het hoofddomein. Een gastartikel dat in een afwijkend sjabloon verschijnt, zonder de vaste koptekst, buiten de gebruikelijke rubrieksindeling of in een submap die verder nergens aan hangt, valt op. Niet bij de lezer, wel bij een beoordelaar. Dit is de factor waar jij als koper het minst over te zeggen hebt en die je dus voor de aankoop moet controleren.
Wijkt de kwaliteit af van de rest van de site?
Het gaat om het verschil, niet om een absolute norm. Een blog dat verder degelijke stukken van duizend woorden publiceert en daartussen een reeks aangeleverde teksten van driehonderd woorden zet, laat een gat zien dat meetbaar is. Omgekeerd is een goed geschreven gastartikel op een blog met matige redactionele content geen probleem voor jou, maar wel een signaal over de blog zelf.
Staat er wie het geschreven heeft?
Google kijkt of eigendom of verantwoordelijkheid expliciet wordt benoemd, en of er aanwijzingen zijn dat de opgegeven auteur niet klopt. In het voorbeeld dat Google zelf geeft, over een nieuwssite die een kookrubriek opzet met een freelancer, is die freelancer bij naam genoemd, neemt de redactie de verantwoordelijkheid, en zijn commerciële links als zodanig gemarkeerd. Dat de freelancer ook voor andere uitgevers werkt is geen bezwaar, zolang de tekst voor deze publicatie is geschreven en niet elders in dezelfde vorm staat.
Staat dezelfde tekst ergens anders ook?
De vierde factor is of identieke of vrijwel identieke content over meerdere sites verspreid staat. Dit is de enige van de vier die volledig aan de koperskant ligt. Het is ook de factor waar het in de praktijk het vaakst misgaat.
Hoe vaak gaat het mis met duplicatie?
Een op de zes betaalde plaatsingen begint met exact dezelfde tekst als een plaatsing op een ander blog. Dat is geen aanname. In ons eigen netwerk staan 544 gepubliceerde betaalde plaatsingen, waarvan er 436 een volwaardige tekst hebben van meer dan achthonderd tekens. Van die 436 beginnen er 73 met exact dezelfde driehonderd tekens als minstens een andere plaatsing op een ander blog.
De verdeling is veelzeggend. Het gaat om twintig tekstgroepen: tien teksten staan op twee blogs, zeven op drie blogs, een op vijf, een op dertien en een op veertien blogs. Volledig woordelijk identieke artikelen zijn zeldzamer, dat zijn er drie. Het patroon is dus niet grof kopiëren van hele stukken, maar hergebruik van de opening met daarna variatie. Precies wat Google omschrijft als vrijwel identiek.
Een detail dat verklaart waar dit vandaan komt: 531 van de 544 plaatsingen zijn teksten die de koper zelf aanleverde, 97,6 procent. De duplicatie ontstaat niet bij de blog, maar bij de partij die het artikel schrijft en op meerdere plekken indient. Wie in een campagne vijf plaatsingen inkoopt en vijf keer dezelfde opening gebruikt, levert Google de vierde factor kant en klaar aan.
Dit is geen duplicaatstraf, want die bestaat niet. Het effect is subtieler en daardoor lastiger te zien. Bij nagenoeg gelijke pagina's kiest Google er een om te tonen en negeert de rest, waardoor de signalen niet optellen maar samenvallen. Je betaalde voor vijf plaatsingen en je krijgt de werking van iets tussen een en twee.
Wat controleer je voordat je koopt
De vier factoren zijn geen checklist van Google, maar ze laten zich wel omzetten in vijf controles die je in een kwartier doet.
- Kijk waar het artikel landt. Vraag om een voorbeeld-URL van een eerdere plaatsing. Staat die in de gewone artikelstroom, of in een aparte submap als /partners/, /sponsored/ of /advertorial/? Een eigen submap voor ingekochte content is precies de vorm die zich makkelijk laat afsplitsen.
- Vergelijk twee pagina's naast elkaar. Open een ingekochte plaatsing en een redactioneel artikel van hetzelfde blog. Zelfde sjabloon, zelfde koptekst, zelfde auteurweergave, zelfde plek in de rubrieken? Zo niet, dan is de eerste factor al niet in orde.
- Controleer of het artikel via de navigatie bereikbaar is. Staat het in een categorie, in de sitemap, in de lijst met recente artikelen? Een pagina die alleen via de directe link te vinden is, is per definitie geen geïntegreerd onderdeel van de site.
- Lees drie redactionele artikelen van het blog. Zit jouw aangeleverde tekst qua lengte, structuur en verzorging op hetzelfde niveau? Het verschil telt, niet de absolute kwaliteit.
- Publiceer elke tekst maar een keer. Wil je hetzelfde onderwerp op meerdere blogs, herschrijf dan minimaal de opening, de tussenkoppen en de voorbeelden. Onze eigen cijfers laten zien dat vooral de opening wordt hergebruikt, en dat is nu net het stuk dat een systeem als eerste vergelijkt.
Deze vijf controles kosten samen minder tijd dan het schrijven van een alinea. Ze bepalen wel of je betaalt voor autoriteit die daadwerkelijk wordt doorgegeven.
De drie dingen die je maandag anders doet
Gastartikelen zijn niet verboden en zijn dat ook nooit geweest. Google heeft het formaat nooit afgeschreven. Wel maakte het beleidsbericht van november 2024 duidelijk dat redactionele betrokkenheid van de host de content niet ineens tot eigen content maakt. De beslissende vraag is een andere: bestaat de plaatsing om rankingsignalen te lenen, of om iets toe te voegen aan het publiek van dat blog?
Een. Stop met het hergebruiken van dezelfde opening over meerdere plaatsingen. Schrijf per blog een eigen aanhef en eigen voorbeelden. Als je één ding uit dit artikel overneemt, dan dit, want het is de enige van de vier factoren die volledig in jouw hand ligt en het is de factor waar in ons netwerk een op de zes plaatsingen op struikelt.
Twee. Controleer voor je koopt waar je artikel in de sitestructuur terechtkomt. Een plaatsing in de gewone artikelstroom van een blog is iets fundamenteel anders dan een plaatsing in een afgezonderde partnersectie, ook al kosten ze hetzelfde en tonen ze dezelfde DR.
Drie. Stel jezelf per plaatsing de vraag of het artikel op eigen kracht bestaansrecht heeft. Niet als morele toets, maar als voorspelling. Google beweegt zichtbaar richting het los beoordelen van secties, en alles wat alleen werkt dankzij het domein eronder, werkt straks niet meer.
De Europese uitzondering verandert daar niets aan. Ze maakt het eerder urgenter. Buiten de EER krijgt een blog een handmatige maatregel, met een melding en een weg terug. Binnen de EER verloopt de scheiding stil, zonder bericht en zonder herstelprocedure, en merk je het pas als je backlink al maanden niets meer doet. Search Engine Roundtable wees erop dat dit de eerste keer is dat Google zijn spambeleid per locatie van de zoeker anders afhandelt. Dat het voor Europese zoekers zachter aanvoelt, betekent niet dat het voor Europese kopers gunstiger uitpakt.
